Gisteren was het eindelijk dan zo ver.

Het vrijgezellenfeest van Roelof H. Niet alleen ik, maar ook de rest zat hier al een tijdje naar uit te kijken.

Aanvang was kwart voor 9 op de Galamadammen en van daaruit gingen we verder.

De GD groep reisde op de Ocularis naar Heeg en Roelof z’n vrienden op een bierfiets. De reis naar Heeg toe was al mooi. We hadden een vlot gebouwd waar Roelof later op kon zitten. Deze moest natuurlijk ook te water worden gelaten.

Uiteindelijk zijn we iets over 11 uur vertrokken vanaf de GD.

Toen we nog geen 500 meter uit de kant waren, schoot het vlotje los. Gelukkig waren we met 3 bootjes, dus genoeg kansen om het vlot weer op te halen.

Na een redelijke reis (en veel biertjes later) kwamen we eindelijk aan in Heeg. Hier zaten Roelof en zijn vrienden al op het teras biertjes te drinken. Aangezien wij er ook niet van houden om droog te staan deden we gezellig mee.

Nog even later kwam er een vrouw langs die even een striptease deed. Om eerlijk te zijn vond ik haar niet super knap of zo. Maar ja, je kunt ook niet alles hebben.

Wat voor type programmeur/ontwikkelaar ben ik eigenlijk.
Aangezien ik een redelijk goede zelfkennis heb, weet ik dat natuurlijk wel. Het is natuurlijk nooit slecht om m’n zelfkennis ego te strelen met een test.

Wat blijkt, ik ben een DLSB programmeur.
Wat houdt dat nou in?

Nou hier de uitleg:

You’re a Doer.

You are very quick at getting tasks done. You believe the outcome is the most important part of a task and the faster you can reach that outcome the better. After all, time is money.

You like coding at a Low level.

You’re from the old school of programming and believe that you should have an intimate relationship with the computer. You don’t mind juggling registers around and spending hours getting a 5% performance increase in an algorithm.

You work best in a Solo situation.

The best way to program is by yourself. There’s no communication problems, you know every part of the code allowing you to write the best programs possible.

You are a liBeral programmer.

Programming is a complex task and you should use white space and comments as freely as possible to help simplify the task. We’re not writing on paper anymore so we can take up as much room as we need.

Aangezien mijn eigen huis nu nagenoeg klaar is, qua verbouwingen, hebben we nu ander tijdverdrijf nodig.

Gelukkig hebben Roelof en Minke net een huis gekocht, dus kunnen we daar verder verbouwen.

Gisteren was mijn eerste dag daar. Samen met nog 9 anderen hebben we een goed begin gemaakt aan de werkzaamheden in het nieuwe huis.

Er lag ongeveer 6 kuub puin in het huis dat in een Sita container moest worden gegooid. Er moesten nog een paar muurtjes uit het huis worden gebroken. Behang van de muren af. Tegels van de muren en achterhuis enkele bomen omver worden gegooid.

Ik kan je zeggen dat met 10 man dit allemaal best snel gaat.

We zijn om goed 9 uur begonnen en voor de lunch was het meeste al gedaan.

De muur van de woonkamer naar de keuken was er zomaar uit. Dat heeft volgens mij in totaal niet meer dan 20 minuten gekost. Hierbij werden we vergezeld door een grote moker en een dikke boorhamer.

Die boorhamer was ook nuttig met het tegeltjes afbikken. Normaal doe je dat met een beitel en een hamer, maar zo’n grote boorhamer is makkelijker.

Het is wel iets zwaarder om vast te houden, maar veel cooler. Uiteraard betekend meer lawaai ook meer mannelijkere taferelen ;)

Aan het einde van de middag had ik een afspraak bij het fitness centrum TopFit in Lelystad. Dit was om mijn maximale hartslag te bepalen. Deze maximale hartslag is nodig om een goed trainingsschema op te stellen waar ik me de komende tijd aan zou moeten houden.

Een globale standaard is:

220 - leeftijd = maximale hartslag

Dit klopt eigenlijk bij niemand en moet dan ook met een korreltje zout worden genomen. Aangezien mijn specialisatie fietsen is, moest mijn meting op zo’n professionele home-trainer worden gedaan.

Het kwam er op neer dat ik gewoon moest gaan fietsen en het aantal omwentelingen per minuut tussen de 80 en 85 houden.

In het begin stond de home-trainer op nagenoeg geen weerstand, dus was het nogal lastig op dit niveau te blijven, aangezien je het idee had in de lucht te fietsen.

Om de zoveel minuten stelde de trainer, Lars K., een hogere weerstand in. Pas na een tijdje, ik denk 6 of 7 minuten, stond de weerstand goed en kon ik ’echt’ gaan fietsen. Ook begon ik toen een beetje te zweten.

Nou ja, de weerstand werd steeds hoger en hoger, totdat de home-trainer niet hoger kon.

Op het hoogste niveau moest ik ongeveer 1,5 minuut blijven fietsen met 80 tot 85 omwentelingen per minuut. Dit was toch al een stuk zwaarder en raakte ik behoorlijk buiten adem.

Aangezien het gisteren mooi weer was heb ik eerst weer even een paar takken in m’n container gegooid.

Die was redelijk snel vol, dus ben ik bezig gegaan met m’n fietsen. De sportkleding had ik al, nu nog degelijke fietsen. Eerst dacht ik dat de voorband van m’n race-fiets lek was, aangezien die 4 dagen geleden was opgepompt en nu alweer leeg. Met deze gedachte heb ik 2 nieuwe binnenbanden gehaald, aangezien ik dacht dat de achterband dan binnenkort ook wel lek ging omdat ze gaar zouden zijn.

Ik draai dus het ventiel van de band, blijkt dat het ventiel niet goed vast zat en zo dus alle lucht was ontsnapt. Hier kwam ik pas achter toen ik de binnenband bijna van het wiel af had. Dat was dus voor niets geweest. Ach, zo heb ik toch geleerd hoe je een band van een fietswiel moet halen. Dat was namelijk ook de eerste keer dat ik dat deed.

Ik dus weer de oude banden om het wiel prutsen. Echt soepel ging dat niet, maar het is me gelukt. Band weer oppompen en klaar.
De race-fiets was klaar

Nu m’n mountainbike nog. Die heb ik bij m’n meubels gekregen, echter is was er door een ongelukje de zadelstang in het frame verdwenen en die kreeg ik er niet meer uit.
Toevallig kwam Martijn H. even langs en heeft hij nog het een en ander geprobeerd. Ik had zelf het idee dat het wel met een rolmaat zou kunnen. Dan het klipje aan de onderkant van de stang te steken en omhoog trekken. Mijn rolmaten waren echter veel te breed en pasten niet in de stang. Martijn had een hele dunnen rolmaat die wel in de stang pastte.

Gisteren even naar Sneek geweest.

Ik moest maar weer eens een nieuw pak kopen, kado’tje voor m’n zusje en sportkleren. Fietsen in een spijkerbroek is namelijk niet echt fijn.

Toen ik in die sportwinkels kwam had ik gelijk flash-backs naar de middelbare school. Toen moest je namelijk ook altijd in Nike, Adidas, Fila, Puma en Kappa kleren rondlopen want dat was ‘stoer’. Ja, dat mag ook wel voor die prijzen. Dikke 40 euro voor een t-shirtje, 40 euro voor korte broeken, schoenen voor 100 euro.
Jeetje mina. Sporten lijkt wel voor alleen rijke mensen weggelegd.

Nou ja, ik heb me maar even over die financiele drempel heen gezet en de benodigde spullen gekocht.
De verkoper was zo vriendelijk om ook nog wat spullen gratis weg te geven, omdat ik zoveel kocht.
Toch aardig.

Ook gelijk een fietshelm gekocht, een bidon met bidon-houder en sportschoenen.

Tijdens het passen van sportschoenen kwam ik er achter dat Fila een hele andere maat standaard heeft als andere merken. In een Fila moest ik maat 45 hebben, waar ik normaal ongeveer 42 heb.

Redelijk verschil….

Ach, heb 2 paar schoenen gekocht. Begint bijna een fetisj te worden. Ik heb nu zo’n 8 paar schoenen, beetje veel. Dat is nou het probleem met kwalitatief goede schoenen kopen. Ze blijven goed en aangezien m’n voeten niet echt meer groeien blijven ze ook goed passen.

Vandaag wees een collega van me, Rodi B., op een site waar uitleg staat hoe je een zelfgemaakte Tetris kast kan maken. Aangezien ik nog een grote kast voor m’n dvd’s nodig heb keek ik maar even.

Dit is een voorbeeld configuratie van de kast

Uiteraard kun je kiezen voor een andere opstelling, aangezien het Tetris blokjes zijn. Op zich wel een leuk project en orgineel om in huis te hebben. Echter zul je wel problemen krijgen met het stapelen van dvd’s in deze kast, aangezien je ze soms op elkaar moet zetten. Dat vergemakkelijkt het pakken van een dvd-doosje niet echt.
Misschien is het een goed idee om glazen plankjes in de figuren te maken die doorlopen op de horizontale vlakken, zodat je langere vlakken hebt waar je iets op kunt zetten.

Een excuus waarom ik het niet kan/ga maken is omdat ik geen ‘miter-saw’ (cirkelzaag) heb die je in kan stellen op een bepaalde hoek.
Nog een excuus is omdat de Karwei in Lemmer nooit genoeg materiaal heeft. Waarschijnlijk kun je van het hout dat ze hier hebben net een half blokje maken. Uiteraard heeft de MultiMate hier om de hoek vast ook wel wat, maar toch.

Gisteravond trouwens maar weer eens een nieuw snelheidsrecord gevestigd.
Van het werk naar huis heb ik in zo’n 35 minuten gedaan. Met een korte rekensom kom je dan op een gemiddelde snelheid van 140km/h.

Woei.
Vandaag maar iets rustiger. Dit record haal ik de komende tijd toch niet meer in.

Ja, het is officieel.
25 augustus doe ik mee aan een triatlon.

Voor de mensen die mij een beetje kennen zal dit een beetje een schok zijn. Immers, m’n sportieve body heeft me enkele jaren geleden in de steek gelaten en nu heb ik nog een redelijk ‘aerodynamisch’ lichaam over.
Ach ja, ik werk nu al een paar maanden niet meer in de horeca en het werd toch wel weer eens tijd om te zweten.
Nu moet ik dus ook trainen, waar het gevolg van is dat je je ook inspant en dus ook zweet.

Gelukkig hoef ik niet een hele triatlon in m’n eentje te doen. We doen dit met 9 man, waarbij ieder 1/3 van een specifiek onderdeel doet. Ik heb me opgegeven om 60km te fietsen.
Woensdag heb ik snel even een race-fiets geregeld. Nu kan de training beginnen. Het schijnt dat ik een gemiddelde van 30km/h moet halen op de fiets.
Moet kunnen toch? Dat is de 1e versnelling in de auto. Dat staat gelijk aan stapvoets rijden.

Eitje dus!

Waarschijnlijk wordt het iets zwaarder dan ik hierboven voorstel, maar dat zal ik dan wel zien. Eerst maar eens kijken of ik op de fiets pas en of ik nog weet hoe je je voort beweegt op zo’n tweewieler. Scooters en brommers zijn niet zo lastig, maar een fiets heeft toch wel dunne bandjes.

Op het werk kwamen we er gisteren achter dat wanneer je een Response.Redirect doet je een ThreadAbortException in je applicatie krijgt. Tenminste, als je de redirect doet in een try-catch blok.

Deze exception is ‘by design’ in het .Net Framework gestopt. De reden hiervoor is dat het de bedoeling is dat de huidige pagina niet door hoeft te gaan met uitvoeren en je gelijk naar de andere pagina wilt gaan.
Door middel van deze exception wordt dit bewerkstelligd.

Aangezien we dit nog niet wisten, werden er enkele reacties gespuwd over deze oplossing voor het beëindigen van een web-pagina. Onze team-leider kwam net een leuke analogie, namelijk:

Het is alsof je met een auto moet remmen en dan maar een steeksleutel in de moter gooit om te stoppen. De auto komt dan ook stil te staan.

Persoonlijk vond ik dat wel een leuk statement.
Na even te hebben gezocht op dit ‘probleem’ kwam ik op een Microsoft pagina uit. Hier staat het probleem beschreven en is er ook een oplossing beschikbaar. Eerst de https://support.microsoft.com/kb/312629.

De oplossing luidt dat je een overloaded functie moet gebruiken van de Response.Redirect, namelijk Response.Redirect(String url, bool endResponse). Door de tweede parameter op `false te zetten zul je geen exception krijgen.